sobota, 15 września 2018

Wredna suka! Co za bydlę! O zwierzętach w języku na Kongresie Kobiet



Na X Kongresie Kobiet w Łodzi, który odbył się w dniach 16-17 czerwca 2018 po raz pierwszy pojawiło się Centrum Zwierząt. Autorką i koordynatorką CZ jest Karolina Skowron z Fundacji Alberta Schweizera, która zaszczyciła mnie zaproszeniem do udziału w debacie inauguracyjnej "Dlaczego feministki powinny walczyć o prawa zwierząt?" razem z Olgą Tokarczuk, polską pisarką, laureatką międzynarodowo prestiżowej Men Booker Prize, a także polskiej Nagrody Nike, a także z innymi wybitnymi kobietami, takimi jak adwokatka Karolina Kuszlewicz i badaczka akademicka, dr Justyna Włodarczyk.


Po debacie podeszły do mnie dwie osoby z pytaniem, czy tekst mojego wystąpienia jest gdzieś dostępny. Obiecałam więc opublikować go na blogu. Prośbę spełniam z kilkumiesięcznym opóźnieniem, bo niestety już od dłuższego czasu blog jest poza listą priorytetów.

Zdecydowanie kiedyś chciałabym poszerzyć refleksje na ten temat, tymczasem wrzucam kilka spontanicznych myśli, których część zawdzięczam inspirującym rozmowom z moją mamą, Anną Łagodzką, która swego czasu napisała artykuł "Zezwierzęcenie, zwierzątko i animalizacja języka" w książce "Zwierzęta i ich ludzie. Zmierzch antropocentrycznego paradygmatu?". Omawiała w nim inne aspekty nasyconej znaczeniowo i wartościującej obecności zwierząt w języku potocznym. Pragnących poszerzyć temat chwilowo tam odsyłam, a także do jednego z pierwszych wpisów na tym blogu, traktującego o pracach Snaji Iveković, które cały czas mam w głowie i które stały się inspiracją dla mojej wypowiedzi na Kongresie Kobiet. 

Chciałabym zwrócić uwagę na problem związku między deprecjonowaniem kobiet i zwierząt w języku.

 

Pisałam ostatnio tekst o filmie z psem płci żeńskiej. Bohaterkę filmu określiłam "suczka", po czym zastanowiłam się, dlaczego właściwie użyłam zdrobnienia. Czy "suka" brzmi źle? Tak. Ale dlaczego? Czy ma to sens? Brzmi źle, ponieważ nazwy zwierząt płci żeńskiej używane są jako obelgi. Wredna suka, stara krowa, głupia kwoka. Kura domowa to pobłażliwo-pogardliwe określenie określenie kobiety zajmującej się domem i dziećmi. Nie jest to określenie neutralne, ma pejoratywny odcień.

To deprecjonujący język patriarchatu, który obraża kobiety porównaniami do zwierząt, ponieważ nie szanuje zwierząt.

Kobiety przez stulecia, a w wielu miejscach na świecie nadal, są postrzegane jako bliższe zwierzętom, nie całkiem ludzie lub gorsi ludzie, jako zredukowane do cielesności, mniej rozumne i refleksyjne, niezdolne do wyższej duchowości. Przypisuje się im instynkty, choćby macierzyński. Biologizuje się je wtedy, gdy ma to uzasadnić władzę nad nimi, przewagę, przemoc. Jednocześnie dezawuuje się cielesny wymiar człowieczeństwa, wiążąc go z tym, co niskie, płytkie, nieczyste (okresem, porodem, seksem, grzechem).




Przyjrzyjmy się jednak też temu, jak feministki, osoby feministycznie świadome używają metafor zwierzęcych w znaczeniu pejoratywnym. Najbardziej rozpowszechnione jest chyba określenie "męska szowinistyczna świnia". O złym traktowaniu kobiet mówimy, że jest nieludzkie. A może nader ludzkie właśnie? O mężu, który skatował żonę, że zachował się jak zwierzę. O gwałcicielach "co za zwierzęta", o molestujących seksualnie, że świnie, o człowieku okrutnym, że bydlę. Mówimy o zezwierzęceniu w przypadkach zła ludzkiego, wyłącznie ludzkiego, jak np. obozy koncentracyjne i zagłady. Taki język używany jest w gazetach (także o profilu profeministycznym), mediach społecznościowych, prywatnych rozmowach. W ten sposób wypowiadają się też kobiety, ludzie chcący piętnować zło. I nawet jeśli meritum tekstu jest słuszne etycznie, dotyczy ważnego problemu, warto byśmy dostrzegli, że w takim języku ukryte jest deprecjonowanie zwierząt. Pierwiastek zwierzęcy w człowieku jets utożsamiany z tym, co złe w człowieku. W człowieku. 

W języku często zakodowana jets też dewaluacja kobiet. Jednak piętnując ją nie powielajmy schematów antyzwierzęcych. Nie krytykujmy seksizmu, utrwalając gatunkowizm. Spróbujmy rozkodować takie wyrażenia, zastanowić się, czy przypisywanie zwierzętom ludzkiego zła, w tym seksizmu, ma sens, czy taka metaforyka jest adekwatna. W gruncie rzeczy bowiem dezawuacja językowa w stosunku do kobiet i zwierząt ma źródło w tym samym paradygmacie. Stosując metaforykę zwierzęcą o pejoratywnym wydźwięku powielamy ten sam schemat myślenia, który uprzedmiotawia kobiety. 

Video live z debaty: 




--- Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. ---

niedziela, 15 października 2017

Zwierzęta jak malowane?


Z pewnym opóźnieniem publikuję wyniki konkursu na obraz o tematyce zwierzęcej w ramach IV Triennale ANIMALIS w Galerii MM w Chorzowie wraz z moim komentarzem z katalogu wystawy pokonkursowej (za zgodą wydawcy). Zamieszczam tylko prace nagrodzone lub wyróżnione oraz kilka ulubionych. Wszystkie można obejrzeć w katalogu, a na stronie archiwum także te z poprzednich edycji (w których jednak nie było mnie w jury):
http://www.galeriamm.eu/prezentacja/konkurs.php

GRAND PRIX
Ewa Dybek, Animalis, akryl, płótno, 100x120 cm, 2017 r.


II NAGRODA
Karol Palczak, Świnia, olej na desce, 25x30,5 cm, 2016 r.

III NAGRODA
Daniel Krysta, Transfer, akryl, tempera na płótnie, 50x70 cm, 2016 r.

Triennale Animalis w kontekście tematyki zwierzęcej w sztuce

Chorzowskie Triennale Animalis jest jedyną cykliczną imprezą artystyczną w Polsce poświęconą problematyce zwierząt. Temat ten nie wyczerpał się od tysiącleci i wciąż jest nieustającym źródłem inspiracji dla artystów. Zwierzęta były pierwszym lub przynajmniej jednym z pierwszych motywów ikonograficznych w dziejach sztuki, począwszy od prehistorycznych malowideł naskalnych. Na kartach średniowiecznych ksiąg spotkamy całe mnóstwo zwierząt nabrzmiałych rozbudowaną i skomplikowaną symboliką, a przedstawianych w często zaskakujących sytuacjach i przedziwnych scenach. W malarstwie nowożytnym zwierzęta przedstawiano we wszystkich gatunkach malarstwa, począwszy od najwyższych w akademickiej hierarchii tematów scen biblijnych i mitologicznych (np. Arka Noego, Stworzenie Świata, Daniel w jaskini lwów, Diana na polowaniu), i wydarzeń historycznych, scen bitew i polowań, poprzez alegorie, portrety konne i z psami, a skończywszy na tzw. niskich gatunkach malarstwa, czyli sztafażach, scenach rodzajowych i martwych naturach. Mimo bogactwa tematycznego przedstawień zwierzęcych i zróżnicowanych kontekstów wizerunków zwierząt, pozostawały one niemal bez wyjątku symbolami czegoś, co ludzkie, przez ludzi wymyślone, ludziom służące, ludzi określające, ludziom potrzebne. Bogata i złożona symbolika roślin i zwierząt miała swoje źródła z jednej strony w tradycji antycznej, z drugiej w chrześcijaństwie, ponadto została wzbogacona przez nowe świeckie tradycje, niekiedy była inspirowana obserwacjami cech i zachowań gatunków. Była jednak zdecydowanie antropocentryczna.

Mimo odwiecznej obecności i powszechności przedstawień zwierząt w sztukach wizualnych, Triennale Animalis pozostaje wydarzeniem oryginalnym i jedynym w swoim rodzaju. Warto się zastanowić, jak określić współczesne malarskie przedstawienia zwierząt, co je charakteryzuje, czym się różnią między sobą i w stosunku do wcześniejszych. Czy może wszystko już było, a powstające wciąż zwierzęce obrazy są tylko powtórzeniami? A może jest wręcz odwrotnie, jesteśmy świadkami rozkwitu tematyki zwierzęcej w sztuce i nowych podejść do tego zagadnienia, na co wskazywałby tzw. zwrot zwierzęcy (animal turn) w kulturze i humanistyce związany z rozwojem studiów nad zwierzętami (animal studies) i nowych paradygmatów: posthumanistycznych, biocentrycznych, zoocentrycznych i ekologicznych.

Sztuka współczesna w zakresie mediów innych niż malarstwo bezsprzecznie nie tylko pozostaje pod wpływem, lecz także aktywnie uczestniczy w dyskursie związanym ze zwrotem zwierzęcym, zabiera głos w dyskusjach, wypracowując nowe spojrzenie na zwierzęta. Nie widzę powodów, dla których malarstwo miałoby być z tego procesu wyłączone, a wręcz ryzykownym byłoby postulować, że tak jest. Proponuję zatem założyć, że Triennale Animalis też jest częścią owego dyskursu, a niektóre z nadsyłanych prac przedstawiają lub próbują przedstawiać zwierzęta w nowy sposób, wolny od ludzkiego bagażu symbolicznego, który dźwigają zwierzęta z obrazów minionych epok.
Jedną z najbardziej cennych i owocnych konsekwencji chorzowskiego konkursu jest moim zdaniem internetowe archiwum obrazów o tematyce zwierzęcej, które powstaje wskutek kolejnych edycji. Na stronie Galerii MM można obejrzeć wszystkie nadesłane prace i wszystkie, które przeszły do II etapu (w tym oczywiście nagrodzone). Seria niewielkich katalogów zawierających reprodukcje wszystkich obrazów, które znalazły się na wystawach pokonkursowych (wybrane dzieła spośród zakwalifikowanych do drugiego etapu) jest również cennym elementem uzupełniającym archiwum i dokumentującym wystawowy wymiar wydarzenia. Po wielu latach archiwum Triennale Animalis będzie doskonałym dokumentem historycznym, który pozwoli zbadać charakterystykę przedstawień zwierząt w polskim malarstwie pierwszych dziesięcioleci XXI w.

WYRÓŻNIENIE
Agnieszka Nienartowicz, Oswajanie, olej na płótnie, 80x60 cm, 2017 r.

WYRÓŻNIENIE
Agula Swoboda, Posprzątanie, akryl, olej, płótno, 100x100 cm, 2016 r.

Zwierzę w objęciach malarza. Refleksje po obradach jury

Tegoroczne jury składało się z artystów i historyków sztuki o różnym zapleczach i spojrzeniach. Pomijając oczywiste w takiej sytuacji różnice indywidualnego smaku i upodobań, członków jury charakteryzowały różne podejścia do problematyki zwierząt w sztuce i do samego malarstwa. Odniosłam wrażenie, że dla większości jurorów dominującym, jeśli nie jedynym kryterium oceny był warsztat malarski, nota bene widziany inaczej przez artystów, a inaczej przez historyków sztuki, z których jedni postrzegają go głównie w kontekście własnej twórczości, ewentualnie swoich uczniów, drudzy zaś na tle historii malarstwa (raczej zachodniego kręgu kulturowego). Taką wielość uważam za wskazaną, choć zdecydowanie odczułam nadmiar oceny warsztatu rozumianego czysto technicznie i niedosyt analizy motywów zwierzęcych. W perspektywie akademicko rozumianego warsztatu wybór zwierząt jako tematu przewodniego konkursu traci na znaczeniu, można wręcz odnieść wrażenie, że dowolny inny temat mógłby je zastąpić, a kształt konkursu i sposób oceny pozostałby taki sam.

Jako członkini jury w ocenie prac brałam pod uwagę nie tylko aspekt formalny, w tym kwestię biegłości technicznej i estetykę dzieła, lecz również ciekawe, nowatorskie lub krytyczne podejście do tematu, wykraczające poza potraktowanie motywu zwierzęcego czysto dekoracyjnie lub użycie go do symboliki, która zwierząt nie dotyczy. Doceniałam w obrazach m. in. krytyczne spojrzenie artysty na ludzko-zwierzęce relacje i problemy, które z nich wynikają oraz próby uchwycenia podmiotowości zwierząt. Miałam jednak poczucie osamotnienia jeśli chodzi o takie widzenie sprawy, dominowało wspomniane podejście „warsztatowe”, przy którym zwierzę rzeczywiście nie może być w obrazie niczym więcej niż motywem, możliwym do zastąpienia przez inny motyw. Starałam się dostrzec dzieła, które są o zwierzętach w taki sposób, że bez zwierząt byłyby niemożliwe, nie mogłyby zaistnieć lub nie miałyby sensu. 

Tematyka zwierzęca decyduje moim zdaniem o oryginalności i znaczeniu chorzowskiego triennale. Zwierzęta są także przyczyną, dla której ta impreza mogłaby stać się międzynarodowa. Problem zwierząt i naszych relacji z nimi wybrzmiewa bowiem coraz głośniej w większości krajów przynależących do międzynarodowego świata sztuki, co znajduje odzwierciedlenie zarówno w twórczości artystów, jak i aktywności kuratorów wystaw czasowych, a także w teoretycznej refleksji nad kulturą.

Nagroda Śląskiego Ogrodu Zoologicznego, PAPROTA Marcin "Hominidae 2"
Marcin Paprota, Hominidae 2, olej, 85cm x 5mm (tondo)

Nagroda Honorowa Zarządu ZPAP okręg Katowice
Marcin Painta, W ukryciu 12, akryl na płótnie, 120x80 cm, 2016 r.

A tu kilka innych obrazów, które mi się podobały, choć nie doczekały się wyróżnień. Niektórych z nich broniłam zaciekle podczas burzliwych obrad jury, starając się, by nie wypadły z wystawy, co uważam, że byłoby wielce krzywdzące. Niemniej i tak z wystawy wypadły nieliczne obrazy, które zasługiwały na nią, podczas, gdy większa część jury wywalczyła inne, z których ja bym zrezygnowała. Cóż, wyniki obrad jury to zawsze konsensus uzyskany na pograniczu demokratycznych wyborów oraz walki nie tylko na argumenty, lecz także prestiż i osobowości, doprawione indywidualnym smakiem oceniających. Zaiste podejrzana to mieszanka i z pewnością nie całkiem sprawiedliwy jest jej rezultat. Nie znam jednak konkursu, który byłyby od tego wolny, za to często bywa gorzej. W sumie więc oceny, choć nie wszystkie po mojej myśli, uważam za sprawiedliwe.

Monika Iwanowska, Winia, olej na płótnie, złoto 23 karaty 24x18 cm, 2016 r.

Anna Maria Kasprzyk, Wakacje 4, olej, płótno, 100x70 cm, 2016 r.

Agnieszka Florczyk, Daniel ma to oko, olej na płótnie, 120x95 cm, 2015/2016 r

Dominika Kowynia, Wypadek, olej na płótnie, 40x50 cm, 2015 r.

Bożena Szwaja, Sen Leona, akryl, płótno, 90x80 cm, 2017 r.

Anita Tomala-Najmrodzka, Dzieciństwo, technika mieszana, olej, emalia na płótnie, 90x120 cm, 2017 r.

Magdalena Pierwocha, Drzemka, olej, płótno, 74x117 cm, 2017

Marzena Wójcik, Mi Corazoncito Bonito Es Muerte, olej, płótno, 70 x 85 cm, 2017

Szymon Prandzioch, Baranek, technika własna, 41,5x30 cm, 2016 r.



--- Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. ---

poniedziałek, 2 stycznia 2017

IV Triennale Malarstwa "Animalis" w Chorzowie

Trwa nabór na IV Triennale Malarstwa Animalis - konkurs na obraz o tematyce zwierzęcej, które odbywa się od 2008 roku w Miejskiej Galerii Sztuki "MM" w Chorzowie. Aktualizowane informacje o tegorocznej edycji, m. in. regulamin i karta zgłoszenia dostępne są tutaj:
http://www.galeriamm.eu/animalis/regulamin.pdf

Jury IV edycji:
dr Krzysztof Cichoń,
Janusz Kapusta,
Dorota Łagodzka,
Maciej Mazurek,
Piotr Naliwajko,
Aleksandra Rej (kuratorka)
prof. Stanisław Tabisz

Anna Schumacher, "Smutna świnka"

Konkurs został zainicjowany przez Aleksandrę Rej, dyrektorkę galerii "MM", która o założeniach tego wydarzenia pisze następująco:
Triennale Malarstwa ANIMALIS - ogólnopolski konkurs na obraz o tematyce zwierzęcej dla profesjonalnych artystów plastyków ma za zadanie kultywować tradycyjne malarstwo za pomocą najwcześniejszego tematu jaki pojawił się w tej towarzyszącej człowiekowi od początków jego istnienia technice. Miejska Galeria Sztuki MM w Chorzowie funkcjonująca w samym środku wielkiej aglomeracji katowickiej ma nadzieję za pomocą tego wydarzenia wypełnić lukę zarówno tematyczną jak i lokalizacyjną na mapie odbywających się w naszym kraju prestiżowych konkursów malarskich. Poprzez wybór tematu konkursu pragniemy włączyć się w silny nurt dążący do zmiany głęboko zakorzenionego wizerunku Śląska, postrzeganego jako centrum jedynie przemysłu ciężkiego oraz regionu zanieczyszczenia i degradacji środowiska. Śląsk to również miejsce unikalnych na skalę światową rezerwatów przyrody oraz występowania ginących gatunków zwierząt. To ośrodek kulturalny o wciąż rosnącym znaczeniu.Chorzów posiada ogromny teren zielony jakim jest Wojewódzki Park Kultury i Wypoczynku wraz z jednym z nielicznych w kraju Ogrodów Zoologicznych. Miejska Galeria Sztuki MM nawiązując do najwcześniejszego i wciąż przez tysiąclecia powracającego w dziełach najwybitniejszych twórców motywu malarskiego jakim jest zwierzę niniejszym zaprasza profesjonalnych artystów plastyków do udziału w konkursie a instytucje, stowarzyszenia oraz inne jednostki zainteresowane zarówno upowszechnianiem kultury jak i idei zawartej w temacie konkursu do współpracy przy jego tworzeniu(1).


Anna Bujak, "Sidła"


Byłam na wystawie pokonkursowej I edycji, lecz II i III mnie ominęły. Teraz pojawię się tam z racji mojej przynależności do jury konkursowego tegorocznego triennale. W książce "Zwierzęta i ich ludzie. Zmierzch antropocentrycznego paradygmatu" pisałam, że impreza ta funkcjonuje niejako na marginesie głównego nurtu sztuki lub zupełnie poza nim i nie poświęca jej uwagi żadne z prestiżowych czasopism o sztuce. Być może powodem jest fakt, że nadsyłane prace oceniane są głównie ze względu na warsztat malarski rozumiany bardzo tradycyjnie(2). Nie po raz pierwszy jednak nachodzi mnie refleksja, czy zawsze innowacyjność, nowość ma stanowić o wartości wydarzenia artystycznego czy dzieła? Czy doprawdy są to najistotniejsze wartości w sztuce, czy sztuka, a być dobra musi zawsze przełamywać zastany porządek? Odnoszę jednak wrażenie, że "topowy artworld" też działa na zasadzie schematów i rzadko wykracza poza wytyczone przez siebie ramy. 

Jak pisałam jednak we wspomnianym tekście, dużą wartość ma jednak inny podkreślany przez organizatorów od samego początku aspekt tego przedsięwzięcia - Triennale Animalis stworzy unikalną i powiększającą się wraz z kolejnymi edycjami bazę danych, zawierającą dzieła malarskie poświęcone zwierzętom oraz teksty krytyczne będące do nich komentarzem, co zaznaczyła Rej w tekście wprowadzającym do katalogu I edycji(3). W miarę rozrastania się wirtualnej kolekcji prac (zarówno tych zakwalifikowanych do wystawy, jak i tych odrzuconych) i przybywania poświęconych im tekstów powstawać ma w Chorzowie unikalne narzędzie pozwalające pozwalające dotrzeć głęboko pod potoczne znaczenie słów takich jak: sztuka, mimetyczność, realizm, wyobraźnia, zmyślenie, instynkt, prawda (4). Odnosząc się do tej konkluzji Krzysztofa Cichonia, jednego z jurorów, w katalogu I edycji Animalis, zastanawiałam się czy taka konkluzja (...) nie oznacza, że zwierzę zostaje w pewnym sensie wykorzystane, ponieważ służy docieraniu do znaczeń sztuki jako takiej i penetrowaniu związanych z nią pojęć, że po raz kolejny zostaje potraktowane tylko jako motyw i staje się pretekstem do mówienia o czymś innym niż ono samo(5).


Tutaj można obejrzeć obrazy zakwalifikowane do kolejnych edycji konkursu i przeczytać komentarz kuratorki do każdej z nich:


Ewelina Wrona, "Walka tytanów"
---
Przypisy:
1 http://www.galeriamm.eu/prezentacja/konkurs.php

2 Dorota Łagodzka, Wystawy sztuki zwierzęcej w Polsce od lat dziewięćdziesiątych do dziś, w: Zwierzęta i ich ludzie. Zmierzch antropocentrycznego paradygmatu, red. Anna Barcz, Dorota Łagodzka, Wydawnictwo IBL PAN, Warszawa 2015.s. 141.

3 Ibidem. Por. Katalog I Triennale Malarstwa Animalis, Chorzów 2008, s. 3.
4 Katalog Animalis, s. 11. 
5 Zwierzęta i ich ludzie, s. 141-142.
--- 
Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. 

---

czwartek, 8 grudnia 2016

Serce psa


kadr z filmu "Serce psa" w reżserii Laurie Anderson

W połowie października w Kinie Lab w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski z inicjatywy Michała Matuszewskiego został zainaugurowany nowy cykl filmowy związany z problematyką posthumanizmu. Pytanie, czy jest możliwe kino z nie-ludzkiej perspektywy, czy zwierzęta (albo inni nie-ludzie) mogą być podmiotem filmu, będzie punktem wyjścia do nowego cyklu filmowego w CSW, który ruszy w 2017 roku. Pokaz specjalny "Serca psa", który wówczas wchodził do polskich kin, był wstępem do tego cyklu. 

Przed filmem miałam przyjemność wygłosić wprowadzenie, w którym starałam się wydobyć z filmu Anderson to, co istotne z uwagi na zwierzęta jako istoty żywe, starając się uwrażliwić widzów na pewne wątki i pytania. W filmie szczególne miejsce zajmuje Lolabelle, suczka artystki, która swego czasu tworzyła obrazy i muzykę. Zwierzę nie zostaje jednak wchłonięte przez ludzką autobiografię. Film jest bowiem narracją o życiu psa w życiu artystki, osobistą, a jednocześnie przesiąkniętą egzystencjalnym uniwersalizmem w duchu filozofii buddyzmu tybetańskiego. Za pośrednictwem związków formy i treści filmu chwiejna równowaga między obecnością zwierzęcia i człowieka stabilizuje się w obliczu śmierci, która stanowi główny przedmiot refleksji: umieranie psa i umieranie matki. Postmodernistyczna mozaika obrazów spojona głosem narratorki tworzy poetycką kompozycję z pogranicza dokumentu i wideo artu.


Komentarz po filmie byłby zadaniem dużo łatwiejszym niż prelekcja. Starałam się jednak w taki sposób mówić, by nie ujawniać za wiele z tego, co widzowie mieli dopiero zobaczyć, oraz by nie narzucać własnej interpretacji. Siłą rzeczy jednak przedstawiłam swoją perspektywę. 

Rzadko zdarza się, że zwierzęta są głównymi bohaterami filmów, gdy się tak dzieje często są jednak antropomorfizowane lub infantylizowane. Czy istnieje kino nastawione na zwierzęcą podmiotowość? Pojęcie podmiotu nie jest dosyć złożone. O ile jednak można sobie wyobrazić zwierzęta jako przedmioty, w sensie temat filmu, o tyle trudno sobie wyobrazić je jako podmioty filmu. Będąc jednak jego przedmiotem mogą zostać przedstawione jako podmioty w rzeczywistości. Tzn. Można w filmie tak przedstawić zwierzęta, by pokazać ich podmiotowość. 

Z uwagi na sam temat i tytuł filmu, lecz także na cykl w ramach, którego jest prezentowany, który rozpoczyna, chciałabym zwrócić uwagę widzów na pewne wątki, skłonić do sformułowania pytań ze zwróceniem uwagi na zwierzęta jako istoty żywe. Jak zaobserwowałam bowiem, w recenzjach, wywiadach z artystką czy dyskusji na pokazie przedpremierowym w Muranowie zwierzę zostało nieco zmarginalizowane w interpretacjach. Ja proponuję obejrzenie go z pełna otwartością, lecz jednocześnie ze zwróceniem uwagi na to, w jaki sposób pojawia się w nim zwierzę, co ten film mówi o zwierzętach. Z pewnością bowiem Lolabelle nie jest jedyną bohaterką filmu. Film jednak, wbrew niektórym interpretacjom nie jest o mężu artystki, muzyku Lou Reedzie, który umarł kilka lat przed Lolabelle, tym samym Anderson straciła dwie najważniejsze osoby w życiu. Jest mu dedykowany (i on tez kochał Lolabelle), ale jak podkreśla reżyserka, nie jest o nim. 

Tytuł filmu zawierający „a dog” sugeruje, że chodzi nie tylko o tę konkretna suczkę, lecz o psy w ogóle i zwierzęta w ogóle. Podobnie jak ogólny jego wydźwięk. Z pewnością jednak nie jest on tylko o zwierzętach. 


Postmodernistyczna mozaika obrazów spojona głosem narratorki tworzy poetycką kompozycję z pogranicza dokumentu i wideo artu. Widać niejako, że reżyserka jest także artystką. Istotną rolę, odgrywa w nim oczywiście muzyka i dźwięk w ogóle, a także cisza. W filmie są momenty kontemplacyjne. Poetyka filmu wymaga od widza cierpliwości, widz musi się nastawić na odbiór, a nie spełnienie przez film jego oczekiwań. Obraz w tej mozaice pochodzą z różnych źródeł, są to zarówno współczesne nagrania, jak i stare taśmy z czasów dzieciństwa artystki, sceny dynamiczne i statyczne, szybkie zmiany kadrów i dźwięków, kontrasty i momenty statyczne, spokojne, ciche, niejako medytacyjne. Film toczy się naprzód także dzięki ruchowi (i bezruchowi), jednak tylko w obrębie poszczególnych części mozaiki. Te zróżnicowane części łączy narracja, obecna w całym filmie. To raczej narracja i zmiany zdjęć, kadrów niż dialogi posuwają film naprzód, tworzą fabułę. Chciałabym zwrócić uwagę na autobiograficzność tego filmu. Znaczący jest fakt, że reżyserka jest też bohaterką filmu. 

 „Serce psa” jest autobiograficzną opowieścią, w której szczególne miejsce zajmuje Lolabelle, suczka artystki, terierka. Zwierzę nie zostaje jednak wchłonięte przez ludzką autobiografię. Film jest bowiem narracją o życiu psa w życiu artystki, osobistą, a jednocześnie przesiąkniętą egzystencjalnym uniwersalizmem w duchu filozofii buddyzmu tybetańskiego. Nie działa to jednak w drugą stronę – mniej jest o życiu opiekunki w życiu Lolabelle. 


kadr z filmu "Serce psa" w reżserii Laurie Anderson (rysunek Anderson)

Perspektywa zwierzęca jest dla nas powiem niepoznawalna w pełni. Dostępna jest nam w ograniczony sposób, dzięki badaniom zdolności kognitywnych różnych gatunków zwierząt, dzięki zoopsychologii i etologii, badaniom nad zrachowaniami zwierząt. A także dzięki intuicyjnej, spontanicznej empatycznej komunikacji. I na tej głównie opiera się autorka filmu. Jednak trenerka też jest obecna. Film świadomie próbuje dotknąć granic kontaktu, granic komunikacji między ludźmi i zwierzętami, oraz między nimi a przyrodą. W filmie pojawiają się bowiem też kadry roślinne, krajobrazowe czy niemal abstrakcyjne wizerunki kropli wody. 

W filmie wyraźna jest jednak próba przyjęcia zwierzęcej perspektywy, wczucia się w zwierzę. Jest to moment, w którym forma filmu jest wyjątkowo integralna z treścią. Sposób prowadzenia kamery staję się medium percepcji świat. Mam tu na myśli te fragmenty, w których świat filmowany jest z wysokości oczu psa, oglądamy go z perspektywy Lolabelle. We mnie osobiście ten fragment filmu budzi inne zmysły: gdy kamera wędruje za nosem psa, mam wrażenie, że czuję zapachy ulicy, dla mnie raczej nieprzyjemne, dla psa prawdopodobnie po prostu ciekawe i będące nośnikiem istotnych treści o rzeczywistości, z uwagi na czułość i znaczenie tego zmysłu u zwierząt. 

Proszę zwrócić uwagę na fragmenty filmu dotyczące twórczości plastycznej i, w większości, muzycznej Lolabelle. Wydaje mi się, że można ją porównać także do działań twórczych, kreatywnych aktywności zarówno w środowisku naturalnym, jak i sztucznym niektórych innych gatunków. Na przykład słonie niekiedy kreślą na piasku wzory, w warunkach sztucznych zaś uczą się malować, w wyniku tresury nawet określone motywy przedstawiające, bez tresury motywy abstrakcyjne. Także niektóre szympansy w azylach dla zwierząt polaboratoryjnych, pocyrkowych, które nie mogą wrócić do środowiska naturalnego, często ze zdewastowana psychiką, czerpią z malowania abstrakcyjnego jakiś rodzaj przyjemności, malowanie staje się dla nich rozrywką i swoistą terapią. 


Można chyba powiedzieć, że film ten jest epitafium dla psa. Chwiejna równowaga między obecnością zwierzęcia i człowieka stabilizuje się w obliczu śmierci, która stanowi główny przedmiot refleksji: umieranie psa i umieranie matki. Film ten jest o tyle ważny i wnosi coś nowego, że w poważny sposób mówi o śmierci zwierzęcia, zarówno w wymiarze osobistego przeżycia, jak i wymiarze uniwersalnym i ontologicznym. W moim odbiorze następuje tu zrównanie istotności, ontologicznej wagi śmierci człowieka i zwierzęcia. 

Film zwraca uwagę na problem decyzji o eutanazji, a jej etyczny i ontologiczny wymiar. Przywykliśmy do sformułowania „uśpienie”, tymczasem jest to eufemizm, na granicy nadużycia, ułatwiający banalizację decyzji o eutanazji. 

Na koniec odniosę się w jednym zdaniu do samego tytułu: film mówi o tym, że serce psa jest tak samo bogate jeśli chodzi o przeżycia, jak ludzkie. A miłość zwierzęcia i do zwierzęcia może być tak samo wartościowa jak ta otrzymywana od człowieka czy skierowana ku drugiej osobie ludzkiej. Lolabelle jest osobą zwierzęcą. 


kadr z filmu "Serce psa" w reżserii Laurie Anderson


--- Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. ---

piątek, 18 listopada 2016

Nabór zgłoszeń na wystawę "Co-existence"

Eastern Kentucky University, na którym działają human-animal studies ogłosił nabór prac na wystawę dotyczącą koegzystencji. Zamieszczam ogłoszenie skierowane do artystów. Wystawie ma towarzyszyć konferencja "Living with Animals".



Co-Existence Art Exhibition: Call for Artist Entries

"Animals are born, are sentient and are mortal. In these things they resemble man. ... in their habits, in their time, in their physical capacities, they differ from man. They are both alike and unlike." (John Berger, Why Look at Animals?)

The relationship between animals and humans is complex, varied and a long one that has spanned millennia, adapting and metamorphosing, in a physical as well as metaphoric and imaginative capacity. This competition invites submissions of work that responds to the Seeing with Animals conference theme, Co-existence, however you express and represent the relationship between animal and man. Works produced in all media are welcome - please see below for submission and exhibition information.

ABOUT THE EXHIBITION:
Eastern Kentucky University (EKU) will host the third biennial Living with Animals conference on March 22-26, 2017. For the first time Living with Animals will have a special conference component called Seeing with Animals, which will be devoted directly to key issues in the discourse surrounding animals and imagery. EKU is located in Richmond KY, just south of Lexington, ‘The Horse Capital of the World.’

From March 22-25, 2017, selected artworks will be digitally displayed during the Living with Animals/Seeing with Animals (LwA/SwA) Conference at Eastern Kentucky University in the Perkins Conference Center and will also be included in an exhibition booklet. This will be distributed in print form during the conference and will also be available to download, in April 2017, as a PDF from these websites: https://seeingwithanimals.wordpress.com and http://livingwithanimals.eku.edu

Artists who are selected for the exhibition will be invited to submit an artist book relating to the Co-existence theme, which will be on display for the duration of the conference. At the end of the conference, artist books will be donated to the Living with Animals Conference Collection in Special Collections and Archives at the Crabbe Library on the Eastern Kentucky University campus. The books will be accessible to the students in the Human Animal Studies major at EKU as well as other library users and researchers.

IMPORTANT DATES:
Entries due: December 12, 2016
(Late submissions will be accepted, although the selection process takes place mid-December)
Notice of acceptance: January 4, 2017
Successful artists' submission of high quality images/video files: January 11, 2017
Exhibition dates: March 22-25, 2017

INITIAL SUBMISSION | ENTRY FEE:
Up to 6 artworks: $24 USD
http://livingwithanimals.eku.edu/living-animals-conference-registration-art-exhibition-entry-fee-payment

Please make your payment for the entry fee on the Living with Animals conference registration page. Then include your receipt number in the subject heading of your submission email. If you are interested in entering the exhibition and are not planning to attend the conference, then you will select (1) for $24.00 - Co-Existence Art Exhibition: Entry Fee and pay $24.00 USD.

If you plan to attend the conference, then you must also pay the conference registration fee; this can be paid at a later date.

If you have questions contact us at seeingwithanimals2017@gmail.com.

Works in all media that successfully address the exhibition's central theme will be considered for this exhibition, including video works, no longer than 5 minutes in duration. You may submit any combination of images or video links, up to a total of six. Please submit high quality digital documentation of any non-photographic work.

For inquiries regarding performance pieces and site specific installations to be performed/installed during the conference, please contact the exhibition organizers at seeingwithanimals2017@gmail.com

Images must be sized at 1280 pixels on the longest edge (avoid making images smaller than 1280).
Image resolution is 72 pixels per inch to match native screen resolution. For the selection process, images will be viewed on a monitor.
Save images as a .jpg using the highest quality that keeps the file size under 2mb.
All files must be titled with last name and first name of the artist, plus the image number, (e.g. Smith_Jane_1.jpg or Doe_John_1.jpg.).
Image color profile must be sRGB or Grayscale.
Video submissions must be provided via a working link to view online. (e.g. http://vimeo.com/marysmith/video_title)
Provide a numbered list of all images and include the artist’s name, title of work, medium, date of work and dimensions for each as a Word document (.doc or .docx).
Also include a short (150 word) artist statement and website link if available, in Word document format (.doc and .docx). If accepted, this information will be printed in the exhibition booklet.
All work to be submitted via: seeingwithanimals2017@gmail.com.

Acceptance Notice:
Due to the high number of submissions, only successful entrants will be notified with further instructions for submission of high quality digital files and artist books.

USAGE RIGHTS:
Each artist retains all copyrights to their own images. Each artist is fully and solely responsible for the content of their images, including the reproduction of the likeness of recognizable individuals. Artist’s recognition is provided with any use. By submission for jurying, artists whose submissions are chosen for the Co-existence exhibition grant Eastern Kentucky University (EKU) and the Living with Animals/Seeing with Animals (LwA/SwA) Conference/Exhibition organizers the right to use their images for the purpose of inclusion in the exhibition and in the exhibition booklet (digital, print and on-line versions), promoting the artist, promoting EKU and their programs, promoting LwA/SwA’s current and future conferences and exhibitions, and subsequent display on EKU’s website and on the LwA/SwA websites for current and past exhibitions. Promotions and images may also be placed on social networks for EKU and LwA/SwA Conferences/Exhibitions with artist credit. Artists grant the use of their image(s) as stated without further contact or compensation from EKU or LwA/SwA Conference/Exhibition organizers.

Visit: https://seeingwithanimals.wordpress.com
http://livingwithanimals.eku.edu | Email: seeingwithanimals2017@gmail.com

JURORS:
Julia Schlosser
Lecturer, History and Practice of Photography
California State University, Northridge
Julia Schlosser is a Los Angeles based artist, art historian, and educator. Her artwork elucidates the multilayered relationships formed between people and their pets. Her writing and research interests focus on contemporary photographic artwork that depicts animals’ lives and deaths. Her photographs will be included in Antennae’s upcoming issue entitled Exposing Animals and in Mourning Animals: Rituals and Practices Surrounding Animal Death edited by Margo DeMello, Michigan State University Press, 2016.

Alexandra Murphy 
Senior Lecturer, Photography
University of Northampton, UK
Alexandra Murphy is a photographer based in Cambridgeshire, England. Her research and project work explores the dialectical relationship between the photograph and the museum specimen and its defiance of what Sigmund Freud termed the death-drive. In August 2015, Alexandra was awarded funding from the Royal Photographic Society for her current project at the Natural History Museum, London. This project explores the constructed museological space through the salt print, one of the earliest methods of preserving the photographic image to light.

czwartek, 10 listopada 2016

Czarne kur(w)y domowe, kur(w)y strajkowe




O sytuacji kobiet w Polsce jest ostatnio głośno na całym świecie. Stało się to za sprawą tzw. Czarnego Protestu i Ogólnopolskiego Strajku Kobiet, o którym zapewne czytelnicy mojego blogu słyszeli. Omówienie problemu politycznego per se zostawiam innym autorom, przywołując go tutaj jedynie w odniesieniu do zjawisk z zakresu kultury wizualnej, sztuki i jej pogranicza komentujących sytuację polityczną, zaangażowanych w nią lub nią inspirowanych. Pozwalam sobie jednak jednoznacznie stwierdzić, że w Polsce dzieje się bardzo źle jeśli chodzi o prawa kobiet, prawa człowieka. Internet przepełniony jest językiem pogardy i mizoginii. Wypowiedzi o rozkładających nogi czarnych kurwach padały z ust polityków, dziennikarzy i wielu internautów. Studiowałam, pracuję i piszę o zwierzętach w sztuce i mam (przynajmniej teoretycznie) pełnię praw obywatelskich w ogromnej mierze dzięki sufrażystkom i feministkom, które żyły i walczyły przede mną. Teraz boję się utraty pewnych praw, które uważam za podstawowe oraz mam obawy, że zwrot antykobiecy w mentalności i polityce, a co za tym idzie też w prawie i życiu codziennym, będzie się nasilał. Zdałam sobie sprawę, że muszę w tym momencie zawalczyć o siebie, jako kobietę-człowieka, jakkolwiek górnolotnie i dramatycznie to brzmi.

Z tego względu postanowiłam udostępnić na blogu grafikę Ogólnopolskiego Strajku Kobiet zachęcającą do podpisywania petycji "Dość pogardy i przemocy wobec kobiet". Znalazły się na niej wizerunki zwierząt uwikłane w znaczenia symboliczne, wyrażenia językowe i nasuwające odniesienia do innych prac artystycznych. Obrazek ten przedstawia kury z parasolkami, a towarzyszy mu hasło "Zostań kurą strajkową! Chodź wysiadywać petycję!". Kury strajkowe z parasolkami były pomysłem Karoliny Dróżdż, a tę trafioną formę graficzną nadała im Renata Czyluba. Jak wiadomo kura domowa to popularne i pejoratywne, a nawet dosyć pogardliwe określenie kobiety, która pracuje wyłącznie w domu, pełniąc rolę gospodyni domowej i sprawując opiekę nad dziećmi. Niekiedy o kobietach mówi się też kwoki i to określenie także nie ma pochlebnego zabarwienia. Pogarda wobec zwierząt świetnie współgra i zazwyczaj idzie w parze z pogardą wobec kobiet. Istnieją badania, które potwierdzają korelację między przemocą wobec ludzi (szczególnie przemocą domową) a przemocą wobec zwierząt.


W 2009 roku pisałam o pracach Sanji Iveković - zestawienia fotografii pobitych kobiet z fotografiami zwierząt płci żeńskiej i podpisami: suka, kwoka, krowa: http://niezla-sztuka.blogspot.com/2009/11/kobieta-zwierze-sanji-ivekovic.html

Sanja Iveković, Kwoka


Wredna suka, głupia gęś, stara krowa...

Tak więc kury na plakacie OSK są uwikłaną kulturowo metaforą. Porównania do kur są jednoznacznie pejoratywne, celem osób ich używających jest obrażenie, umniejszenie, zdyskredytowanie kobiet. OSK świadomie używa wizerunków kur, gdyż sarkazm, dowcip i dystans do siebie są jedną z dosyć skutecznych, a z pewnością od dziesięcioleci stosowanych, taktyk walki ideowej i politycznej. Ten negatywny wydźwięk porównania do zwierząt świadczy o naszym do nich stosunku opartym na braku szacunku, wykorzystywaniu i poczuciu wyższości. Taką postawę prezentuje większość ludzi w stosunku do zwierząt, a niektórzy mężczyźni o mizoginistycznym światopoglądzie w stosunku do kobiet. Oczywiście jest to daleko idące uproszczenie, lecz nie sposób zaprzeczyć istnieniu pewnej analogii. 

Mary Britton Clouse, Nemo: Portait/Self-Portrait, 2005, sepia photograph.

Mary Britton Clouse, Spent Hen: Self-portrait for Nellie, 2005, mixed media. 

Kura domowa jest zwierzęciem kontaktowym i inteligentnym, o czym pisałam w moim artykule "Taking chickens seriously. Empathy and responsibility as sources of Mary Britton Clouse art" w książce "Sustainable art" pod redakcją prof. Anny Markowskiej. Prace Britton Clouse to jedne z tych dzieł sztuki, których nigdy nie zapomnę, które głęboko utkwiły we mnie. Są świetnym przykładem sztuki o wysokiej wartości artystycznej zaangażowanej w prawa zwierząt i pokazującej zwierzęcą podmiotowość, ściśle przy tym związanych z aktywizmem. A takiego dobrego artywizmu bynajmniej nie jest wiele. Prace Briton Clouse można było zobaczyć w Polsce w 2014 roku na wystawie "Ecce Animalia". 

widok wystawy "Ecce Animalia", CRP w Orońsku, 2014, fot. Leszek Golec

książka "Sustainable art" pod red. A Markowskiej: http://world-art.pl/publikacje.html

W Polsce artystką, która swoje życie poświęciła szyciu tkaninowych rzeźb kur, a także wierszom i wykładom o kurach jest Beata Rokosz Szymanek. Zgromadziła ona też imponującą kolekcję wszelakich artystycznych i popularnych przedstawień kur: obrazów, fotografii, kolaży, memów. Od niej m. in. mam ten piękny i tylko pozornie banalny obraz Mostafy Keyhaniego**, którego głównym tematem są kury czy raczej ich wizualne piękno. 


Mostafa Keyhani

 Beaty Rokosz-Szymanek, czarna kura, tkaninowa rzeźba

Zestawienie wielu tkaninowych rzeźb Beaty Rokosz-Szymanek

W grafice OSK widzimy kury siedzące pod parasolkami. Kury są czarne, ponieważ grupa strajku kobiet zawiązała się wokół tzw. Czarnego Protestu przeciwko drastycznemu zaostrzeniu ustawy antyaborcyjnej. Parasolki stały się zaś symbolem OSK. W dniu pierwszego masowego strajku w dniu 3.10.2016 w większej części Polski padał deszcz. Były obawy, że przez to mało osób zdecyduje się demonstrować moknąć w jesiennym deszczu przez kilka godzin. Kobiety (oraz wspierający ich mężczyźni) stanęły jednak na wysokości zadania pojawiając się tłumnie z parasolkami. W ten sposób piersiasta parasolka stała się znakiem rozpoznawczym tzw. Polki Walczącej obok logo strajku - profilu kobiety z błyskawicą autorstwa Oli Jasionowskiej. Czerwoną błyskawicą - stąd też taki kolor parasolek. Podoba mi się zabieg z kolorem tła w plakacie petycyjnym z kurami. Jest to kolor nieba o wschodzie lub zachodzie słońca. Czarne kury zaś wyglądają jak podświetlone jego światłem, a parasolki są w rzeczywistości czarne, lecz w promieniach wschodzącego słońca wydają się czerwone. Tak sobie popłynęłam z interpretacją, ale chyba przecież o to chodzi w sztuce. 


Istnieje powiedzenie "chodzić spać z kurami", które oznacza chodzić wcześniej spać. Z kolei koguty (oczywiście tylko te popierające protestujące kury) pieją o poranku na pobudkę. Dyrektor warszawskiego ZOO, dr Andrzej Kruszewicz opowiadał swego czasu w radio, jak to powiedzenie ma się do rzeczywistości: Sygnałem do snu jest dla każdej kury zmiana intensywności światła. Nioski żyją w zgodzie z prawami natury. Chodzą spać tak, jak większość gospodarzy na wsi, czyli wtedy, kiedy robi się ciemno, a budzą się ze wschodem słońca. W ciągu roku kury nie wysypiają się jednak równomiernie. Zimą śpią długo, a latem zdecydowanie krócej. To dlatego, że gdy jest ciepło, noce są znacznie krótsze. Czasem, w ciągu letniego dnia kury ucinają sobie drzemki na słońcu, bo są zwyczajnie niewyspane. Za to zimą śpią długo, są rześkie, intensywnie sobie żerują. Jest wtedy chłodniej, to też je stymuluje do życia*. Niestety fakty są takie, że większość hodowanych kur żyje w potwornych warunkach chowu klatkowego (3) lub niewiele lepszych chowu ściółkowego (2) i wolnowybiegowego (1). W chowie klatkowym i ściółkowym kury nie mają dostępu do naturalnego światła ani świeżego powietrza, są tez stłoczone na bardzo małej powierzchni, opryskiwane środkami owadobójczymi, faszerowane antybiotykami i sztuczną karmą, chore fizycznie i psychicznie: https://jakonetoznosza.pl/

Pozostaje mi jeszcze wyrazić ubolewanie, że prawdziwe kury nie są w stanie zawalczyć o swoje prawa. Dlatego polecam zapoznanie się działalnością przytuliska dla kur Chicken Run Rescue prowadzonego przez wspomnianą artystkę Mary Britton Clouse i jej męża. Ta ich działalność stała się źródłem jej najlepszych prac i pozostaje koniecznym punktem odniesienia przy próbach ich odczytania. 



--- Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. ---

sobota, 14 maja 2016

UW w pogoni za mitycznymi zwierzobestiami

Magda Dukaczewska

Tym razem prezentuję wystawę "Chasing Mythical Beasts”, będącą częścią projektu prof. Katarzyny Marciniak, której wernisaż odbył się 13.05.2016 w galerii UW w Pałacu Kazimierzowskim. Wystawa została przygotowana przez Jana Rusińskiego i Tomasza Łaptaszyńskiego, którzy jednocześnie wzięli w niej udział jako artyści, a ja miałam przyjemność powiedzieć kilka słów na jej otwarciu jako, że została poświęcona mitycznym stworzeniom, które w większej mierze mają zwierzęcą aparycję i, przynajmniej częściowo, tożsamość. 

Na wystawie można było spotkać grono mitycznych gatunków, które nigdy nie istniały w przyrodzie, lecz istniały i nadal istnieją w ludzkiej wyobraźni, zarówno w czasach antycznych, jak i dziś. W ewolucji biologicznej gatunki przystosowują się do zmieniających się warunków i otoczenia, stopniowo zmieniając cechy i wygląd. Podobnie w ciągu stuleci mityczne hybrydalne stworzenia ewoluowały, przystosowując się do zmieniającego się środowiska historyczno-kulturowego, w którym się znajdowały i w zależności od roli, jaką pełniły w kulturze. Na tej wystawie można zobaczyć, że przetrwały i jak funkcjonują w postmodernistycznej rzeczywiści i postnaturalnym środowisku. 


Wacław Marat

Wystawa była poświęcona pamięci prof. Zygmunta Januszewksiego, którego dzieła też się na niej znalazły. Prace, które się na niej znalazły są autorstwa studentów i absolwentów i są rezultatem 3-miesięcznego warsztatu komiksowego na Wydziale Ilustracji Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie we współpracy z Fundacją Ilustro. Uczestnicy mieli zagwarantowaną dowolność interpretacji tematu, stąd prace w bardzo rożnych technikach i stylistykach, choć wszystko mieszczące się w ramach dosyć konwencjonalnych mediów, takich jak malarstwo, rysunek, grafika, relief, fotografia. Dodatkowo znalazły się na niej także fotografie Tomasza Łaptaszyńskiego z cyklu "Antiquity now", powstałe poza warsztatem. 


Tomasz Łaptaszyński, fotografia z cyklu Antiquity now.

Przestrzeń wystawiennicza galerii UW nie daje zbyt dużych możliwości aranżacyjnych, posiada jednak tę zaletę, że bywalcy rektoratu mimowolnie do niej zaglądają. Prawdę mówiąc uniwersytetowi przydałaby się galeria z prawdziwego zdarzenia. Uważam, że połączenie konferencji naukowej i wystawy sztuki to doskonały pomysł i warto, by uniwersytet rozwijał galerię. Może kiedyś uda mi się o to zawalczyć, tymczasem prezentuję kilka zdjęć wybranych prac. 

Reliefy laserowe Michała Kowalczyka:
















--- Wszystkie teksty opublikowane na blogu Nie-zła sztuka objęte są prawem autorskim na licencji Creative Commons Uznanie autorstwa 3.0 Polska. Cytując teksty z niniejszego blogu, musisz podać imię i nazwisko autorki oraz nazwę i adres blogu. ---